ربات‌هایی به‌جای انسان‌های آواره؟ آزمایش عجیب سازمان ملل با هوش مصنوعی

توی یه حرکت عجیب و بحث‌برانگیز، یکی از مراکز تحقیقاتی وابسته به سازمان ملل متحد دست به یه آزمایش جنجالی زده: ساخت دو آواتار مبتنی بر هوش مصنوعی که قراره ما رو با چالش‌های زندگی پناهجوها آشنا کنن!

ماجرا از کجا شروع شد؟

توی یکی از کلاس‌های دانشگاهی که تحت نظر مرکز تحقیقات سیاست‌گذاری دانشگاه سازمان ملل (UNU-CPR) برگزار شده بود، دو کاراکتر مجازی ساخته شدن:

1. آمینا، زنی خیالی که از جنگ در سودان فرار کرده و الان توی یه کمپ پناهجویان در چاد زندگی می‌کنه
2. عبدالله، یه سرباز خیالی از نیروهای شبه‌نظامی Rapid Support Forces توی سودان

ایده این بوده که کاربرها بتونن با این آواتارها حرف بزنن و از زبون خودشون تجربه‌های واقعی (یا بهتر بگیم شبیه‌سازی‌شده) رو بشنون. ولی خب، تجربه واقعی‌تر از این حرفاست!

جالبه که سایت مربوط به این پروژه هم برای خیلی‌ها ارور داده و دسترسی نداشته.

حتی یکی از استادهای این پروژه (Eduardo Albrecht از دانشگاه کلمبیا) خودش گفته:

«ما فقط داشتیم با این ایده بازی می‌کردیم، اصلاً قصد نداشتیم راه‌حل رسمی برای سازمان ملل ارائه بدیم.»

یه گزارش دانشگاهی که خلاصه این پروژه رو منتشر کرده، گفته که از این آواتارها میتونن برای جذب سریع‌تر کمک مالی از دونورها استفاده کنن.

ولی اینجاست که جنجال اصلی شکل گرفت. خیلی از کسایی که با این سیستم تعاملی کار کردن، گفتن:

«پناهجوها خودشون توانایی حرف زدن دارن، نیازی نیست یه ربات جای اون‌ها حرف بزنه!»

این نگرانی جدی و اخلاقی واقعاً قابل درکه. چون وقتی قراره درباره سرنوشت آدم‌های واقعی صحبت کنیم، مهمه که صدای خودشون شنیده بشه، نه یه نسخه دیجیتالی از طرف اون‌ها.

این حرکت شاید بیشتر یه تست دانشگاهی بوده، ولی یه بحث خیلی بزرگ‌تر رو به‌وجود آورده:

آیا هوش مصنوعی باید وارد روایت‌های انسانی و دردناک مثل پناهجویی بشه؟ یا ممکنه بیشتر باعث بی‌احساس شدن ما نسبت به واقعیت‌ها بشه؟

تو چی فکر می‌کنی؟

هوش مصنوعی کمک می‌کنه روایت پناهجوها بهتر شنیده بشه؟ یا جاش تو اینجور بحث‌ها نیست؟

#UN #AIAvatars #ArtificialIntelligence #RefugeeCrisis #TechEthics #UnitedNations #HumanRights #AIEthics

#سازمان_ملل #هوش_مصنوعی #پناهجو #آواتار_هوش_مصنوعی #تکنولوژی_و_سیاست #اخلاق_در_هوش_مصنوعی #فناوری_بحث_برانگیز